Yatağı Kaldırdık, Ben Büyüdüm

Anneden; Dün bizi arayan herkes Uzay'la konuşmak zorunda kaldı. Onun için önemli bir şey oldu, Uzay artık büyüdü. Konuştuğu herkese "biz yatağı kaldırdık, ben büyüdüm" dedi. Duyan da artık çocuk yatakta değil de ayakta, yerde filan uyuyacak sanır. Kaldırdığımız yatağının yanındaki düşmesini engelleyecek olan kenarlıklardan birisiydi. Arkadaşım Arzum bu işi Emir daha çok küçükken yaptığını, hatta çocuğun kendine güveni geliyormuş demişti.
Düşe kalka, düşmemeyei öğrenecek. İyi de benim Zavallı oğlumun zaten yataklardan pek çok kez düşmüşlüğü var. İlk düşüşü daha 3 aylıkken olmuştu, nasıl korkmuştum. Sonrası geldi, o da alışmıştı, son seferinde düştüğü yerde uyumaya devam bile etmişti. Ama sanırım olay çocuğun değil benim buna hazır olamamam. Uzay'ın büyüdüğünü kabul edememem, etmek istememem.
Dün korkulukları sökünce çok hoşuna gitti. Yatağına kendi başına çıkabildi.portatif bir korkuluk alsam diyordum, Başucundaki koltuğun yeri değişince tam oldu, ona da gerek kalmadı.Aslında sanırım en çok ben rahat edeceğim. Her hece "anne elini tutcam, anne yanağını tutcam, burnunu tutcam" diye kafamı korkuluklardan sarkıtmaktan boyun fıtığı olacaktım:) Geceyi nasıl geçirdiğimizi yazmayacağım ama yukarıdaki fotoğrafta göründüğü gibi uykuya dalan Uzay sabah kolu koltuğun üstünde, kafası arada, bacakları ise bambaşka yerlerde yatıyordu. Ama sanırım mutluydu, çünkü yatağı kaldırmıştık ve o büyümüştü:((((