Ankara'da Sonbahar

Gördüğünüz gibi tam anlamıyla Sonbahar yaşanıyor Ankara'da. bahçemizde de sarı yapraklar arasında oynuyorum artık. Sonbahar'ın gelip, havaların soğumasıyla artık eskisi kadar dışarıda olamıyoruz. Annem gelir gelmez hava iyiyse beni parka götürüyor, yoksa evdeyiz. İşte Pazar da böyle soğuk 1 sonbahar günüydü.Annem "Uzay sana 1 süprizim var" dedi.Çıktık evden. Soğuk olduğu için büyük 1 alış-veriş merkezine gittik. Daha önce Arda'yla buluştuğumuz yer olduğu için gözlerim Arda'yı aradı.Ama arda yerine Halam ve Ozan abim ve Eşber amca vardı:)

Onları çok özlemiştim ama yemeği beraber yiyeceğimizi duyunca Ozan abimle ben hemen oyuncaklara koştuk.

"martete didelim" laflarımı ve temizliğe verdiğim önemi bilen Ozan abim bana market kasalarını ve süpürgeleri gösteriyordu ama benim ilgimi başka şeyler çekti.

İşte akşamüstleri zevkle izleyip, yeni İngilizce kelimeler öğrendiğim Mickey oradaydı. Hemen el sıkıştık. Mickey'le sohbet ederken gözüm başka 1 şeye takıldı.

Tamamen "Cars"la ilgili oyuncak, kırtasiye,giyim, elektronik yani aklınıza gelen herşeyi içeren bir bölüm.

Hemen yanında da Mickey ve arkadaşlarıyla ilgili bir yer. Bizimkilere "gülümseyin" dedim, ben de onların fotoğrafını çektim.

ordan oraya koşarken acıkınca halacığımın benim için özel olarak seçtiği "timboo" cafeye gittik. kapıda beni güzel ve güler yüzlü 1 abla karşıladı, güzel 1 yere oturttu.Benim için özel hazırlanmış 1 menü bile vardı. patatesli olanı seçtim.

yemeğimin gelmesini beklerken sıkılmamam için hemen önüme bir DVD koydular içinde de Caillou vardı hemde. Ben de ablayı üzmedim yemeğimi çok güzel yedim. o da bana maske, boyama kağıtları hatta boyama kitabı bile verdi.

yemekten sonra biraz yalnız takıldım, etrafa bakındım, sonra Ozan abimle erkek erkeğe takıldık biraz.

Güzel bissürü kız vardı. Ozan abim ne kadar kuvvetli olduğunu göstermek için olsa gerek beni omuzlarından indirmedi. Ne kadar şanslıyım diye düşündüm. Kuzenim Ozan'la aramızda epey yaş farkı olması birlikte birşeyler yapamayacağımız anlamına gelmiyor aksine daha keyifli sanırım, küçük 1 kuzenim olsaydı ben gibi oyuncakları paylaşamaz, hep kendimizin istediği olsun isterdik herhalde ama şimdi Ozan abim aynı dayım gibi benimle ilgilenip, beni çok eğlendiriyor.
Bende ona teşekkür etmek için

adına plakasını bile çıkarttığımız jeepi hediye ettim. Hem Bilkent'e gitmek taa Bahçeliden zor oluyordur diye..... Sonuçta Ankara'da soğuk bir Sonbahar günü benim için çok güzel ve çok mutlu bir gün oldu. Ailece çok eğlendik, özlem giderdik. artık soğuk günleri bile seviyorum bana böyle bir gün yaşattığı için.