Bu ayın menüsü

Bu ayın menüsü deyince şaşırıp ne menüsü demeyin. Artık sizinde alışmış olmanız lazım benim her ayki hastalıklarıma. Buna en güzel noktayı Ali amcam koydu."Aybaşı gibi yani" diyerek. Bu hastalığımızın menüsü geçen aya göre şimdilik daha zayıf. Sadece ateş ve öksürük var. İnşallah da böyle geçer ve biran önce gider. Yılbaşı seyahatimde hasta olmak istemiyorum.
Tabii hasta olunca evde kalıyorum ama annem gitmesin istiyorum, böyle küsüyorum ona. neyseki babişkom burda:)

Geçen gün beni İkea'ya götürdü. Çocuk parkında öyle oynadım ki, kocaman İsveç köfteli bilboardları görünce karnımın işte bu kadar acıktığını hissettim:) Annem hem şaşırdı, hem mutlu oldu. Onu şaşırtmaya devam edip bir de önlük taktım ki bu da sadece fotoğraf çekimi içindi.

babamla yemekte çoook eğlendik. İyiki bu aralar hep yanımda.

Tabii yanımda olunca bir takım sanatsal çalışmalarda da bulunuyoruz. Hastalığın etkisiyle midir nedir, okulda öğrendiğim şarkıları evde söylemeye başladım. genelde ev ve okul hayatımı birbirine karıştırmam, ayrı tutarım da:)

Bu video da en çok ananemi ve annemi sevindirecek sanırım. Annemi hala genç bir kız gibi görüyor olmam eminim çok hoşuna gitmiştir.

Eveet komediyi sona sakladım.aslında Zahide öğretmenimin kaleminden daha keyifli olurdu ya, neyse. Biliyorsunuz ben tek evin tek oğlu mantığıyla birde geç sahip olunca paşalar gibi bakılıyor ve yetiştiriliyorum. Yediğim önüme neredeyse yutulmaya hazır geliyor. bu yüzden olacak ki geçen gün okulda şöyle 1 şey yaşandı:

ANNEDEN;Zahide öğretmen anlatırken bile kendini tutamıyordu, siz de gülün istedim. Öğle uykusundan sonra, muz ve süt varmış. Çocuklar muzlarını soymaya başlamışlar. Bizimki muza bakıyormuş. Çünkü muzun kabuğunu bugüne kadar hiç soyma zahmetine katlanmadı, hatta muz dilimlenip önüne çatalla gitti hep. Öğretmeni gelmiş yardım etmiş. Uzay muzu soymaya başlamış. ve şaşkın bir ifadeyle öğretmenine: "öğretmenim benimkinin içinden MUZ çıktı" diye seslenmiş.Ne bekliyordu acaba karpuz, elma, armut filan mı diye düşünürlerken bizim ki yeni bir bomba patlamış. Muzun içindeki , kabuğundaki lifleri kastederek "öğretmenim benim muzumda ipler var, temizler misiniz?" Burdan çıkack sonuç bu çocuğun kendi işini kendi yapmasına izin vermeli padişahın sol yada sağ tarafı gibi yetiştirmemeliyim.

Aslında bilmediğimden değil canım komiklik olsun diye yaptım, herkeside çok eğlendirdim ya siz ona bakın. Ne demişler kadınlar "kadınlar kendilerini güldüren erkeklerden hoşlanır"mış.

O zaman siz biraz daha güldüreyim. Aşağıdaki yeni yıl dileğime tıkladığınızda her yılbaşı hazırladığımız bir animasyonu izleyeceksiniz. Yandan dans şeklini seçerek, değişik figürlerle izleyebilirsiniz bizi.Yeni yıla girerken burada olmayacağız bu yüzden erken bir yeni yıl kutlaması yaparak sizlere iyi seneler diliyoruz. Dönüşte tüm detaylarıyla bir kutlama daha yaparız.

HERKESE SAĞLIKLI, MUTLU SENELER.

OGÜN COLORA TEŞEKKÜRLERİMİZLE

ANNEDEN; Uzay'la profesyonel ortamda ve şekilde fotoğraf çektirmek çok zor. Arzum arkadaşım oğlu Emirle sıkça yaparla bunu. Ailece bir fotoğraf studyosuna girip, harika fotoğraflar çektirirler. Uzay elimizde fotoğraf makinasını gördüğü anda direk poz verir, şekilden şekile girer ama studyoda işimiz zor. Amerika vizesi için çekilecek fotoğrafla ne kadar uğraştığımızı bir ben bir de fotoğrafcı biliyor.
Bunlar okulmuzun anlaşmalı olduğu Ogün Color'un çektiği fotolar, gelip okulda çektikleri için fazla cozutmamış bizimki. Çok da güzel bir gece lambası yapmışlar bu resimlerle. Teşekkür ediyor, bu harika fotoğrafları sizlerle paylaşmayı da bir borç biliyoruz:)

Nihayet, Sonunda

Ananem geldi, onu koynumda uyuttum. çok özlemişim. giderkende arkasından çok ağladım.
Hatta annem ertesi gün okuldan aldığında "ananem evde beni mi bekliyor?" diye sordum, bir umut belki evdedir diye ama.......:((
Bu üzüntümü geçirecek şeyin yılbaşı ağacını süslemek olduğunu bilen annişko ve babişko, nihayet, sonunda zoru başarıp tüm aileyi(anne-baba-Uzay) biraraya getirip çam ağacını kurdular.Bu sene ışıklar hariç süsleme işi tamamen bana aitti. Daha önceki yıllara bakınca ne kadar büyüdüğümü sizde anlayacaksınız.

süsleme işini keyifle yaptım, pozlar verdim. Ağaçlarımızın alt tarafları fazla süslü, üst tarafları fazla sade oldu ama neyse. 3,5 yaşında boyunum yettiği yere kadar, seneye biraz daha yukarı, biraz daha derken o günlerde gelecek tepedeki yıldızı ben koyacağım.

neyse salondaki ağacı süsledik bitti. Tam 4 kutu kırmızı top taktım ben diyeyim 80, sen de 100 tane ama kesmedi. "şimdi ne takıcaz?" sorusuyla bizimkileri bunaltınca, mecburen benim oyun odamın ağacını da kurmak zorunda kaldılar.

ne kadar keyifli 1 şey hemde bizimkilerle beraber yapabiliyoruz. babam maç izlemeye gidince annişkoyla bitirdik süsleme işini. Yemekten sonra, yatmadan yenilen pudingle, bundan seneler sonra bıyıklarım çıkınca neye benzeyeceğim de ortaya çıkmış oluyor.

alta biraz keçi sakal da fena olmayacak galiba.

BABAM (Duygu Sömürüsü)

Okulumuzda bu hafta kitap, kitap okumanın önemi gibi konular işleniyor, bu kapsamda velilerimizden biri de gelip bizlere kısa bir kitap okuyorlar. ben her zamanki gibi babam buralarda olmadığından annişkom gelir sanarken, bir de ne göreyim, Babişkom gelmezmi yanında annişkoyla.
"Sarı woswos"un hikayesini okuyacakmış bize. Ama babam işte öyle bir show yaptı ki bitirdikten sonra bütün arkadaşlarım gelip, sarılıp öptü beni.

Sonra hep beraber poz verdik. Farkındaysanız güzel Zahide ve Neşe öğretmenlerim yok. Merak edin biraz daha:)

Bu da ne demeyin. Okulda annem için yaptığım kolye. Annem çok sevdi boynundan çıkarmadı.

bu da öğretmenlerimin benim için yaptıkları kedili şapkam. iyi bir çocuk olduğum için ödüllendirildim:)

Bu da annemin iki yakışıklısı. Profesyonel bowlingci Ozan abimi ziyaretim sırasında.

Bugün ananem geldi çok mutluyum. Yeni haberler için biraz bekletebilirim sizi. merak etmeyin.

ANNEDEN:bu kadar küçük bir çocuk duygu sömürüsü konusunda nasıl bu kadar başarılı olabilir?????? Babası okula gelip kitap canladırdığı günün ertesi sabah gözünü açar açmaz Tü-Tü'ye "Tü-tü biliyor musun babam dün benim okuluma geldi.babam galiba beni seviyor"insanın içi parçalanıyor, babası mahvoldu tabiii. Geçen gece de yatırdım yatağına odama gidicem, "çok yoruldum, sen uyu artık annecim" diyerek çıktım odasından. Daha odama varamadan "anne" diye seslenince odasına gidip biraz yüksek sesle artık yatmasını çok yorulduğumu, tüm gün at, eşek, kanguru olup onunla saklanbaç oynadığımı ve artık onunda benim istediğimi yapıp yatması gerektiğini söyledim. Yatağına oturmuş, ağlayarak " ama bana niye bağırıyorsun. ben sana birşey göstericektim, seninde çok hoşuna gidecekti, seni mutlu edecektim" demez mi! insanın o an hissettiklerini tarif etmesi imkansız herhalde, içinin acıması, kalbinin sıkışması, burnunun direğinin sızlaması.....Anne olmak bu mu??????

Öğretmenler günü

ANNEDEN; 15 yıllık öğretmenlik hayatımda pek çok hediye aldım.Beni en çok etkileyenler köyde çalışırken, gazete kağıdına sarılarak evden getirilmiş, kase, kalem hatta selpak mendil gibi o yoklukta çocukların öğretmenlerine hediye verme istekleri ve verdikleri andaki mutluluklarıydı. Ama bu öğretmenler gününde yaşadığımı tarif etmem mümkün değil. Uzay hastaydı geçen hafta hiç okula gidemedi. Gül hanım da arayınca nedense hep bir panik oluyorum birşey mi oldu ateş mi çıktı diye. Ama bu sefer telefonu Uzay açtı. Ve bana aşağıdaki şarkıyı söylemeya başladı. Ben gözyaşlarına boğulunca sonunu duyamamıştım. Ama beraber gülelim şarkının ikinci kısmı başka bir güzel:)

Nasıl? Sizde eğlendiniz di mi? Bu da sabah kalkıp anneyi okula tekerleme ile yollama merasimi



işte bu da anne olmanın en güzel yanlarından biri olmalı. İnsan sırf bu duyguyu, mutluluğu yaşamak için bile anne olur.(İnanması zor ama bunu söyleyen de benim Dolunay Özmener.....)

İLK İNSAN

Asıl konumuz bu değildi. Uzay'ın hastalık ajandasına işlenen yeni hastalığımızdı. Tam 1 ay sonra tekrar ateşlendi Uzay. Ajnada tuttuğumuzdan artık gün hesabı yapabiliyoruz. Tam 31 gün sonra. Şu ne idüğü belirsiz virüs yapıştı yakışıklı oğluma, komşumuz Esra'ya göreyse nazar. Bilmiyorum ama 2 gündür evde Uzay. Dün akşam biraz toparlanınca resim yapmak istedi. Genelde yaptığı resimler, balık, araba , otobüs yada karalamalardı. Ama bu sefer farklı 1 şey yaptı. Bizi şaşırttı. 3 yaş çocuğu kafadan çıkan kol ve bacaklarla insan resmi yaparmış.
Bizim ki komik gövdelerin dışında bir de baksanıza babasına nasıl bıyık yapmış:)))

İMDAAAT

bu masum suratın, ya da annesinin "İMDAAAT" diye bağırma sebebi ne olabilirki?. Olay şöyle gelişti;
ANNEDEN; Pazar sabahı oturduk, Uzay'ın projesi için fotoğraf seçiyordum, kucağıma gelmek istedi. Kucağıma çıktı beraber Uzay'ın fotoğraflarını seçiyoruz beraber pozlarımıza bakınca, bana dönüp; Annecim seni çook seviyorum, sana DAYANAMIYORUM" dedi. Kulaklarıma inanamadım. Kucakladığım gibi çıktım yukarı, attım yatağa, her yerini öpüp,ısırıp, sıkıştırıyorum. Tam o sıra da bizim ki bağırmaya başlıyor, Ne mi diyor? Alın kendiniz izleyin. Bu imdat kime ait siz karar verin.

Bana Hergün Bayram

Bana hergün bayram dediyesem bayramdan önce ve sonrası hep bayram gibi geçtiği için. Malum baba yoktu, bayramın 1. günü gelebildi. Haftasonu da annem yine etkinlik peşinde, hava da çok kötü değil, soluğu aldık hayvanat bahçesinde
tabii ayrılmaz ikili olarak.
Shark'ın dişleri önünde korkmadığımız belirtir pozlar verdik.

zeynep2in arkasındaki Kanguru bize pas vermeyince mecburen çakmasıyla idare ettik.

ama zürafa bizi görmek için kafasını dışarı bile uzattı. Sonrasında gezdik oynadık, yedik içtik, eve döndük. Yarın sabah bayram. kalkınca anneme sordum "anne bugün bayram mı? elini öpebiliri miyim?" diye.

bayramlıkları giyip, doğru babanneye, babişkoyla orada buluşacağız çünkü.

ailenin 2 yakışıklısı bir araya geldik. Annemin bize bakıp bakıp içini çekmesine başta bir anlam veremiyordum ama Ozan abim ben kadarken annemle yaşadıkları gözünün önüne gelince kadıncağız offlar dururmuş.

Biz de anneme inat , hiç ayrılmadık bütün gün.

Akşam da süpperrdi. En sevdiğim arkadaş abim, Erol geldi. Öyle özlemişim ki... Okan'ı tanırsınız genelde yazın bir-iki kere görüşürüz birde geçen yılbaşı beraberdik. İkimizde büyümüşüz anlaşılan çok güzel oynadık. Bayram tam bayram gibiydi. çok mutluydum.

Bunu sorarsanız, pipetten fırlayan süt damlaları suratıma yapışınca, doğduğum günden beri elinde fotoğraf makinasıyla gezen annemden edindiğim bir alışkanlık olsa gerek anne fotoğrafımı çek dedim. Bu ara sürekli bu moddayım zaten.

Bayram bitti Cuma yani bizim BBG(Balık,Bowling,Gordion) günü geldi.

topu attım hepsi devrildi bu yüz ifadesi,

top yandan gitti, ıska, bu yüz ifadesi.

bu da sözde Türkiyenin en büyük 2. akvaryumu. "deniz dünyası".

Aslında fena değil , bissürü balık var.

soluncan gibi balıklar bile var.

Uzuuun bir tünel var ama hala yapım aşamasında bitmemiş. Bitince o tünelden geçerken balıkların arasından geçiyor olacaksın işte o zaman süper olacak.

Ama başka güzellikler de var. Büyük salonlar içinde 4 tarafın balıklarla çevrili, 2. salonda ortada açık bir havuz var. Balıklar o havuzda yüzüyor. Belki benim şansıma tam da balıkların beslenme saatinde ordayım ve ben verdim yemeklerini. Nerdeyse elime atlayıp yiyeceklerdi.

Tünel henüz bitmemiş ama koca akvaryumun içine fanus gibi girip etrafında dolaşmalarını izleyebiliyorsun.bu da çok keyifli oluyor.

Bilgisayarınızın ayarları ile oynamayınız annem bu fotoğrafı bu şekilde koymuş, kafanızı hafif sağa yatırın:)bu da girişteki kolu kırık octopus.

bayramdı, seyrandı derken okula gidemedim kaç gün, özlemişim okulumu , öğretmenlerimi. tam gaz faaliyetlere daldım. Bunu da ben yaptım.

bu fotoğrafta yeni uyanmadım, saçlarıma bakmayın okul çıkışı. Yeni bir model denedim arkadaşım Spiderman'le.

bu video da space car atraksiyonlarımla ilgili. Ben çok keyif alıyorum, izlemek de sizin hoşunuza gider herhalde....

iyi bayramlaaarr

herkese iiiiii baryamlar; şimdilik bunlarla idare edin bayram yazıları daha sonra:)

Tabiat tarihi müzesinin üstünden neredeyse 15 gün geçmiş. Bu ara annişkom çok yoğun olsa gerek ilgilenememiş. Ben size anlatayım neler oldu. Tüm gün okulda olunca oyuncaklarımı çok özlüyorum. Eve gelince onlarla oynamaya bayılıyorum.
Oyun güzel de o hafta perşembe okulda biraz ateşim çıkmış, öğretmenlerim ateş düşürücü verdi, ateş evde de devam etti ateşim düşünce keyfim yerine geliyordu ama bu da en fazla 2 saat sürüyor tekrar çıkıyordu,

ama annem üzülmesin diye hep gülmeye çalıştım ama ertesi gün okula gidemedim.Okula gidemedim ama Bodrum'a gittim.

Bu da ne demeyin. Hastalığım süresince bizi en çok güldüren şey buydu. Havaalanına giderken pek halim yok ama tabelaları okumayı seviyorum ya herbirini söylüyorum. Otobana girerken büyük bir tabela vardı. Üstünde de birsürü işaret. "At arabası giremez", "bisiklet giremez" gibi bir de bu işaret sizin mantığınız ne diyor? Benimki "annenin eli tutulmaz" dedi, "yaya giremez" değil.

Neyse havaalanına vardık. Bu seferki uçak yolculuğu epey sakin geçti diye düşünüyordum ki...... Yolun büyük bir kısmını uyuyarak geçirdim, kafamı kaldıracak gücüm yoktu ve ateşim vardı. Uyandım, karnım ağrıdı biraz gaz sandım, çaktırmadan şu gazı atayım derken, o da ne?????? Altıma kakamı kaçırmışım. Annişko yedek kıyafetlerle beni kucakladığı gibi uçağın tuvaletine. Bu arada uçak inişe geçmez mi? Biz annemle uçağın o minicik tuvaletinde , her tarafa bulaşan kakalardan temizlenip, yenileri giymeye çalışırken, hostes ablalar kapıyı çalıp "inişe geçtik, lütfen yerinize oturup, kemerinizi takın" diye söylenip duruyorlar. Hayır kapıyı açıp durumu anlatmaya çalışssak bile uçakta kendinden geçmeyen 1 yolcu bile kalmayacak, çünkü olay anında 3.sıradan tuvalete gidene kadar ilk 12 yolcu bayılmak üzereydi. Annem zaten otomatiğe bağlamış, yaklaşık 4,5 dakikadır nefes almıyor. Neyse sonuçta temizlendik, uçaktan indik. Gece yattık, sabah kalkıp doğru Dr. Uğur amcaya. Sık sık hastalanmamla ilgili bir ajanda tutup gün gün yazıp tam sıklığı bulmamız gerektiğini anlattı, gerekli testlerden sonra bir iğne yaptı ki, çok acıdı ama 2-3 saat sonra canavar gibiydim. Öğle yemeği öncesi deniz kenarına bile gittim.

Biraz taş atıp, meyvemi yedim, kumbahçede oturup, biraz da parkta oynadıktan sonra

tam eve dönerken bir de ne görelim, Bodrum' a korsanlar gelmiş.

Annemle gemiye ancak bu kadar yaklaşabildik:)

Ertes gün ben de, hava da çok güzeldi. Hemem bizim oraya gittik, hem evimize baktık hemde annemler denize girdi. Bu arada olmazsa olmaz tavla partileri başlamıştı. Önce ananenin kucağında biraz seyrettim.

Sonra aneneyle ben oynadım, ananeyi de yendim:)

Bu arada kuzenim Zeynep beni ziyarete geldi. Epey büyümüş çok da tatlı 1 kız olmuş. Bu yaz işim zor. Zeynep'in peşine takılan oğlanlardan onu korumam lazım:)

Daha da ertesi gün yine denizdeydik ama bir gün önceki kadar sıcak değildi. Ama ben yine de oyuncaklarımla oynadım, yarıbelime kadar eşortmanımla suya girdim. Füsun'la oynadım, çoook eğlendim. Ama bu kısa tatil de bitti, evimize döndük:)

artık annem başka kattayken ben yalnız kalabiliyorum. Mesela ben odamda oynarken annem aşağıda mutfakta yemek yapıyor. Geçen günde ben aşağıda çizgi film izlerken annem yukarıdaydı. Sonra ne için aşağıya indiyse beni koltuk minderini basamak yapmış, yukarlardan birşeyler indirirken buldu. Yukarda olan benim o niye korktu anlayamadım:)

Bu arada Bodrum'dan bizden önce dönen babam, biz Ankara'ya döndükten sonra çok uzaklara, Küba'ya turneye gitti.(D.T'nin Küba'da turnede ne işi var anlayamadım, Lemi amcamın babamlara kıyağı mıydı bu acaba????) Neyse songünlerde babmı öyle özledim ki, bazen oyun oynadığım telefonda birşeyler yazmaya çalıştığımı gören annem ne yazdığımı soru. Tabii ki "babacım seni çok özledim artık gel" yazmıştım ama annem okuyamadı galiba:)

Babam gelene kadar okul da pek çok çalışma yaptım babama da süpriz olsun diye.

Mesela ben ve duygularım. Sonuncu fotoğrafta kızgın olmam gerekiyordu ama, ben gülmeye başlayıp, herkes de benimle beraber gülünce kızgından çok benim "çirkin" halim çıktı ortaya.

bu yengeçi de ben yaptım.

Bu yavru kediyi de:) Ve nihayet babam geldi, hem de ilk bireysel veli toplantıma yetişti.

Toplantı güzel geçmiş sanırım sonrasında Zahide öğretmeninde bizimkilerinde yüzü gülüyordu:)

Toplantıda söylenenleri burada yazmayacağım çünkü biliyorum hepiniz beni seviyorsunuz ama insana en çok sevdiklerinin nazarı değermiş:) Bu arada okuldaki öğretmenlerimi çok seviyorum. Biliyorsunuz Tü-Tü'yü de çok severim. Geçen sabah Tü-tü bana zor bir soru sordu. "ben mi güzelim, öğretmenin mi?" Yalan söylemenin ne kadar kötü 1 şey olduğunu biliyorum o yüzden yalan söyleyemedim. "Zahide öğretmen" deyiverdim. Annem durmadı ortalığı karıştıracak ya, Neşe öğretmenimi de soktu işin içine. Tü-Tü'mü Neşe öğretmen mi? Neşe öğretmen deyince Tü-tü dayanamadı. "annen mi, Zahide öğretmen mi? demez mi, naaaptın Tü-tü yaaaa..... Ama bunun cevabı da Zahide öğretmen oldu.Annem bunun üzerine yıkıldı. Umarım bu kıskançlıkla Zahide öğretmenime bir zarar vermeye kalkmaz. Neyse konuyu değiştireyim.

Babam bana çok güzel şeyler getirmiş. üzerinde Che amcanın resmini olduğu şapkalar, çok güzel yağlı boya tablolar, arabalar. hediyelerin geldiğine sevindim ama en çok babişkomun geldiğine sevindim. Yatana kadar hep beraber oynadık.sabah kalktığımda anneme ilk sorduğum "babam gitti mi?" oldu ama çok mutlu oldum, gitmemiş, hem de beni okula babam götürdü. Ama çıkışta yoktu, akşamda yoktu. yine turne....... Sayın D.T yetkilileri, bekar , çoluk çocuk derdi olmayan adamlardan ve kadınlardan bir ekip kursanız da turnelere onları göndermeye ne dersiniz? sanırım harika bir fikir olur.(koyu renk yazılanlar bu ara en çok kullandığım kelimeler:))

ANNEDEN; Öncelikle Zahide ve Neşe öğretmen kısmına gelelim. Oğlumun gözüne bende daha güzel gözüküp beni 3.lüğe düşüren bu bayanlara kızgın olduğum kadar teşekkür de borçluyum. Uzay'la ilgili ve Funda, Emel ve Nilay'dan sonra bu koca sınıfta oğlum ne yapar gibi endişelerimi çok kısa sürede silen bu tatlı öğretmenlerimiz Uzay için ne kadar önemli ve özelse benim için de öyle. Bu arada Nezihe teyzeyi unutmamamız lazım yemek ve uyku dedikmi tek geçiliyor, hafif çekiniliyor ama çok da seviliyor.Milan abiyle de oyunlar oynanıyor. Bu yeni kreş olayı sanırım Uzay'dan çok beni etkiledi ama şimdi hepimiz çok mutluyuz ve bu tatlı ekip en kısa zamanda en özel fotoğraflarıyla burada olacak izinleri olursa:)