14 Aralık 2011 Çarşamba

Nihayet, Sonunda

Ananem geldi, onu koynumda uyuttum. çok özlemişim. giderkende arkasından çok ağladım.
Hatta annem ertesi gün okuldan aldığında "ananem evde beni mi bekliyor?" diye sordum, bir umut belki evdedir diye ama.......:((
Bu üzüntümü geçirecek şeyin yılbaşı ağacını süslemek olduğunu bilen annişko ve babişko, nihayet, sonunda zoru başarıp tüm aileyi(anne-baba-Uzay) biraraya getirip çam ağacını kurdular.Bu sene ışıklar hariç süsleme işi tamamen bana aitti. Daha önceki yıllara bakınca ne kadar büyüdüğümü sizde anlayacaksınız.


süsleme işini keyifle yaptım, pozlar verdim. Ağaçlarımızın alt tarafları fazla süslü, üst tarafları fazla sade oldu ama neyse. 3,5 yaşında boyunum yettiği yere kadar, seneye biraz daha yukarı, biraz daha derken o günlerde gelecek tepedeki yıldızı ben koyacağım.


neyse salondaki ağacı süsledik bitti. Tam 4 kutu kırmızı top taktım ben diyeyim 80, sen de 100 tane ama kesmedi. "şimdi ne takıcaz?" sorusuyla bizimkileri bunaltınca, mecburen benim oyun odamın ağacını da kurmak zorunda kaldılar.


ne kadar keyifli 1 şey hemde bizimkilerle beraber yapabiliyoruz. babam maç izlemeye gidince annişkoyla bitirdik süsleme işini. Yemekten sonra, yatmadan yenilen pudingle, bundan seneler sonra bıyıklarım çıkınca neye benzeyeceğim de ortaya çıkmış oluyor.

alta biraz keçi sakal da fena olmayacak galiba.

2 yorum:

Dayı & ANNANE dedi ki...

Ayhan ışık bıyıkları da çok yakışmış. Her haliyle super yakışıklı ve biz onu çok seviyoruz (ayrıca dayısı olarak ben çook özledim yeter artık!)

gupte dedi ki...

bıyıklı halinle babana benzemissin uzaycimmmmm...!

Blog Widget by LinkWithin