Neyse 50 dakika annemi oyalarım sorun olmaz diye düşünürken 1 anons, uçağımız 45 dk. gecikmeli kalkacakmış. 50 dakika nasıl geçeri düşünürken oldu mu sana 1.5 saat. Çıkardım uçağımı anneme onu nasıl uçuracağımı filan anlattım.
yemeğimi yedim, suyumu içtim, gelip giden uçaklara baktım.
Hatta kendimce onları uçurdum bile.
Baktım annem oturmaktan sıkılıyor, başladım koşturmaya. Ona, sıkılmasın diye sohbet ortamı yaratmak için bizim gibi bekleyenlere sataştım, kimine öpücük attım, kiminin elini tuttum, kimine kalk, kimine gel dedim ki hani anne onlar konuşup, sohbet etmek zorunda kalsın diye. Anlayacağınız annemi eğlendirmek için havaalanının maskarası oldum. Ben kadar bissürü çocuk var ama yapışmış cama seyrediyorlar ruhları yok, hareket yok. Derken 1 anons daha, 15dk. daha gecikme. Baktım annem elinden fotoğraf makinasını filan atmış, peşimden koşmaktan bitap halde. Hadi dedim bari takibi kolay 1 yerde koşturayım da o dinlesin, ben yorulayım uçakta uyuyayım. Çareyi havaalanlarındaki kapılar arası yürüyen yollarda buldum. Herkes gider Mersine ben giderim tersine. Ayy acaip hoşuma gitti. Yürüyorum ama hala aynı yerdeyim. koşuyorum ancak biraz ilerliyebiliyorum. bizimki de durduğu yerden beni seyrediyor.Hadi annemi anladım da oradaki herkes niye bana bakıyordu orayı çözemedim:) Neyse Allahtan 21:00 gibi binebildik uçağa. Uyuyup annemi yalnız bırakmadım orada da oyuncak çantamı 8 kere boşaltarak, hostesleri taciz ederek, gülerek eğlenerek anneme yalnız olmadığını hissettirdim. Artık inipte kapılar açıldığında, ananeme nasıl koştuğumu görmeliydiniz, arkama bile bakmadım Ne zormuş yahu yalnız bir kadınla seyahat etmek.Canıma okudu valla.Babbaaaa dönüşte gel bizi al, bu kadına 1 yolculuk daha nasıl dayanırım bilmiyorum.
NOT: Kesilen saçlarımı farketmişsinizdir herhalde. Onun fotoları ve macerası ayrı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder