Uzay Marsilyada

yola çıkmadan önceçok heycanlıydım.

hava alanına kadar arabada oynayıp durdum

babam gezeceğimiz yerleri dedeme sayarken sevinç çığlıkları attım, ama yoruldum,
uçakta uyudum.

sanki bulutların üstündeydim.

hem rüyam da hem gerçekte:)

Aslında direk Marsilya ya gitmedik 2. günümüzdü ama çok güzel geçti ben 1 gün öncenin yorgunluğu ile arabada uyurken bizimkiler denize nazır pozlarını vermişler bile. arasıra uyuyor ayağına yatıp onları yalnız bırakmaya çalışıyorum aslında yazık 13 aydır hiç yalnız kalamadılar ama onlar sanırım benimle olmaktan çok mutlular:)

sonra daha önce bahsettiğim şu ünlü kiliseye geliyoruz. Marsilyanın mehşur Notre Dame kilisesi.

babam daha önce gezdiği için bize öncülük yapıyor.

aşağıyı seyrediyoruz, tepeden Marsilya çok güzel.

içeride bizde aile pozu verelim diyoruz ama benim biraz daha büyümem gerek.

annemle dua ediyoruz

sonra başlıyoruz gezmeye. 1 oyuncakçı dükkanında bu arabaları görüyoruz, babam çok beğeniyor götürebilsek eminim bana alır 1 tane:)

deniz kenarına dev 1 dönme dolap kurmuşlar hem eğlenip hem Marsilyayı tepeden görüyorsun. canım Dayiçom kısa bir süre yaşamıştı burada ne şanslı adam, umarım ben de onun kadar şanslı olabilirim:) (aslında ben de pek fena sayılmam hem onu yeğeni olarak hem de buraları daha bu yaşta görerek:))

neyse herkes konuşuyor, öyle kalabalık ki burası bizimkileri zor duyuyorum, güneşte var, önümü göremiyorum derken sağolsun bizimkilerde hangisini alalım diye soruyorlarmış.

Ozan abimden kalma 1 güneş gözlüğüm var ama düşünün Ozan abim Üniversiteye gidecek o gözlük antika sayılır artık kullanmaya kıyamam bizimkiler daha modern 1 şey almışlar bana.

ama ben sıkıntılı, hareketli 1 adamın gözlük bile durmuyor gözümde:)

attım gözlüğü arşınlamaya başladım sokakları, geçen avusturya gezimizde otelimizin önünde sahne kurmuşları, Jazz festivali için ne tesadüf ki burada da aynı şey oldu

bu sefer Jazz değil Kızılderililer vardı. onlarla da tanıştım, değişik insanlar, farklılar ama eğlenceliler.

Marsilya da geceler uzun , benim de uyuyasım yok, gezdik durduk. Ama küçücük bedenim dayanamadı bu tempoya sızdı kaldı.

marsilya hatırası fotoğrafta da uyur halim kaldı:)