"Anne bu hayatimin en kötü gecesi"

ANNEDEN;
İste bu sözleri soylemeden once aynen böyle uyuyordu. Ayağından dolayi birlikte uyuyoruz Uzayla. Yalniz son 1 haftadir benim hastaligim ve gecmiyen öksürügüm hepimizi mahvetti. İste dün gece böyle uyurken uyandi ve "Anne bu hayatimin en kötü gecesi"dedi. "Neden oğlum" deyince de " sen cok öksürüyorsün ve ben cok üzülüyorum" demez mi!


İşte bittiğim an o andı. Günlerdir uyuyamadigima mi yanayım yoksa bitanecik bebeğimi de uyutmayıp üzdüğüme mi?


Neyse bu kadar acıklı yazi yeter. Artik sıkılmaya basladi ve Gordiona gelen McQueen imdadimiza yetişti. Bebek arabasina atladigimiz gibi soluğu McQueenin yaninda aldik. Öyle mutlu oldu ki


Her ne kadar takmayi pek sevmese de Mc Queen li bir güneş gözlüğü bile aldik.
Havalarin güzelleşmesi işimize yaradı. Artik gündüzleri eve kapanip kalmiyoruz bahceye çıkıp oturduğumuz yerde oynanacak oyunlar icat ediyoruz


Keyif yapıyoruz


Ama 4,5 yaşındaki bir erkek çocuğunu hele Uzay gibi hareketliyse tutmak zor oluyor.


Boyama kitaplari, bilgisayar oyunlari,TV ve benzerlerinden sıkıldı artik ve bunu sık sık "Anne benim canım sıkılıyoooo" bagırtılariyla dile getiriyor. Böyle durumlarda da kendini oyalayacak birseyler buluyor neyse ki. Kağıtlar yazı tahtalari bitti alçısıni bu iş icin kullaniyor.


Son derece dikkatle gecirdigimiz 1. Hafta sonrasında hareket kabiliyetini bir sekilde geri kazandi. O ayağına rağmen evin içinde her ye gidebiliyor(ne yazik ki tuvalet hariç) buzdolabindan sütünü bile alabiliyor. Tabii bunlari poposunun üstünde yapiyor. Hal böyleyken de o kücük popo yara oluyor:( Bu duruma yüreği dayanmayan anne hemen bir çözüm üretiveriyor. Tüplerin, damacanalarin altina konan tekerlekli aparat Uzayin yeni arabasi oluyor ve artik heryere daha kolay gidiyor ve umarim poposundaki yarada bu arada gecer;)
Posted using BlogPress from my iPad