Vuruş şekillerime bakan annem vurmalı çalgılarda başarılı olacağımı hatta yeni Burhan Öcal vari 1şey olacağımı düşünüyordu sanırım. Ananem piano alıp bana "Fazıl Say'ım benim" dedikçe ben 1 gaza geldim.
Resimlerde parmaklarımı seçemiyorsunuz değil mi? Öyle kendimden geçip çalıyorum ki yeni bir Ludwig Van Beethoven geliyor diye düşünmeden de edemiyorum. İlk konserim Quick China müşterileri ve çalışanlarınaydı. Kimse de rahatsız olmuş gibi görünmüyordu. Hal böyleyken
ben de çıktım masanın üstüne biraz da şarkı söyledim.(bağırıp. çağırdım) Gece benim için çok güzel geçti. En güzel yanı da içimdeki sanatçı ruhumu dışa vurabilmiş olmaktı.P.S. Sanatçı adamın oğlu acaba başka ne olabilirdi? Bakalım babası ne diyecek çocuğun bu yeni merakına?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder