O gün okula gitmedi ama aksamüstü Dr.Hülya teyzemin orada bulustuk Emre ile. Öksürmüyordum da. Üstünde durmadım. Ta ki orada bulunma sebebimi öğrenene kadar.
Sınıfımızdan bir arkadaşımız su ciceği olmus, su ciceği su da açan bir çicek değil, bir hastalikmış ve bu yüzden aşı olmamız gerekiyormuş. Duyunca verdigimiz tepki bu oldu.
Benden yaşca büyük Emre cessur davranıp beni kollarinin arasina alip sakinlestirdi. Arkadasimla gurur duydum. Hic ağlamadan aşısıni oldu. Ben de azıcık agladım.
Ertesi gun okuldaki son günümdü. En sevdiğim arkadaşlarım Emre ve Nil'le vedalaştım. İstanbula taşınacağımizi biliyorum ama galiba daha arkadaşlarımı da birakıp gideceğimi bilmiyorum. Vedamız yarın görüsecekmişcesine eglenceliydi. Belki de bu en iyisiydi.
Bu gün Taksim, Gezi Parkı protestolarinin, direnisin 20. günü. Annemler ara ara katiliyorlar , ben de sitede tencere tava olayina giriyordum, sloganlarla devam ettim, sizinle de paylaşmak istedim:)
- Posted using BlogPress from my iPad
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder