Bodrum bitti Ankara'dayım

ankara'dayım ama Bodrum nasıl bitti, neler oldu? Bodrum'a gidilir de Manolya'ya gidilmez mi? Burası Bodrum'un en sıcak balık restoranlarından biri. Asıl adı Komodor meze evi ama Manolya teyzemin ismiyle özdeşleşti resmen. Yeni yerlerine taşınmışlar, büyük güzel olmuş. Babam da gelince soluğu orada aldık. Ayrıca Bodrum kankim Demir'e kardeş heliyormuş onu da kutladık. Kutlama , balık derken meyve suyunu fazla kaçırmışım.
Tabii Manolya teyzemin ben ve ben gibiler için aldığı oyuncaklar da aklımı başımdan almadı değil.

Böyle pozlar vermeye başlamışım.

zaten bu pozdan sonra bende durumumu kavrayıp Nino'yla nene'nin yanına gitmek istedim.

Nino'yla çok eğleniyorum annem beni almaya geldiğinde "ben eve gelmek istemoorum" diye tutturacak kadar. Artık inşallah Nino'yla daha sık birlikte olacağız:)

Manolya'da kafalar çekilir de evde çekilmez mi? Dedemin geniş yelpazeli barında bana göre de birşeyler vardı elbet.

Günlerim çok monoton hep aynı :)!!!! sabah annenin koynunda uyan, kahvaltı, hoop denize. Önüme arkama Bodrum Kalesini alıp oynamaca, bisiklete binmece, dedeyle parka gidip arkadaş edinmece.

Demişken bir gün de Arda'nın okulunu ve Arda'yı ziyaret ettim. Öğretmen beni sınıfa götürmek istediğinde annemden ayrılıp gitmeye pek hevesli değildim ama ayıp olmasın diye hayır diyemedim. annem aşağıda beni bekledi. Bir süre sonra bahçe de oynarken arda ve arkadaşlarına ne yapmamız gerektiğini ben söylemeye başlayınca annam okul fobisini yendiğimi düşünmeye başladı. Hoş dedeme filan anlatırken "Uzay ağladı"yı da araya sıkıştırıyorum ama ağladığım yok, maksat duygu sömürüsü.

İşte günlerim böyle monoton derken, herşey 1 an da değişti. Bodrum'da aldığımız evle ilgili yapılacak bir takım işler vardı. Emeklilik hayatının keyfini sürem dedişkom bu işlerle ilgileneceği için biz de rahattık. Yayıldık. derken dedeme gelen 1 telefon işin şeklini değiştirdi. Dedemi İstanbul'a geri çağırıyorlardı çalışmak için.Dedem ne diyeceğini bilemedi ama şartlar uygun, dayım yalnız, Bodrumda ananemle hayat güzel ama arada çekişmeli olunca işi kabul etmek gerkti. Bizim evin işlerini halledecek olan dedem Pazartesi işe başlayacak olunca , kalan işleir halletmek için bizim de doğrusu annemlerin poposuna motor takıldı:)Sabah kalkıldı yine İzmir'e İkea'ya gidildi. Bu sefer alınması gerekenler alındı. bu esna da ben ananemle oynamaktaydım.

Mutfağa bayıldım.

baksanıza gerçek gibi tencereler bile var.

Hemen ananeme lezzetli yemekler pişirttim:) Yemek faslından sonra top havuzuna, atlıkarıncaya,tramboline, tırmanmaya, salıncaklara...... sevdim bu işi tüm gün ananeyle eğlenmece. Ertesi gün zaten Ankara'ya dönüş.

Ankara'da beni başka 1 süpriz bekliyordu. Koca 1 paket. Sabah babişkoyla açtık hemen.

arabalara olan düşkünlüğümü bilen Sabri amcam göndermiş.

Çok güzel, spor arabalardan sonra antika arabalarla da ilişkilerim başlamış oldu. hem bu Mc Queen deki Lizz'e de benziyor.

bu arada Sabri amcacım daha 2,5 yaşında bana bu arabayı alıp gönderen amca, herhalde 18'e geldiğimde de bir güzellik yapar, güzel 1 anahtar koyar önüme:) Şaka bir yana çok teşekkür ediyorum, acaip havam oldu ayrıca.

ANNEDEN: biraz da ben bir şeyler ekleyeyim Uzay'la ilgili.

Öncelikle Uzay'ın huzursuz bacak sendromu nedeniyle 304 gündür kullandığı ilaç 10 Şubat tarihi itibariyle bitti. Dozunu azaltmıştık artık vermiyoruz. Umarım tekrar kullanmamızı gerektirecek şeyler yaşamayız ve bu sıkıntıyı da böylelikle atlatmış oluruz. Şimdi düşünüyorum de neredeyse 2 yılı (23 ay) neredeyse uyumadan geçiren ben bunu çooktaan unutmuş gibiyim. Şimdi gece yarısı sadece Uzay'a bakmak, üstünü örtmek için ben kalkıyorum bazen. Ki ben annelik duygusundan yoksun bir insan olduğumu düşünürdüm hep çocukları pek sevmediğim için. Ama arkadaşım Arzum anne olmakla ilgili öyle şeyler yazıyor ki , insan anne olsun olmasın (belki ben ona göre yeni sayılabilecek bir anne olduğumdan) gözyaşları içinde okuyor bunları.

bana göre anne anne olmak

hayatta yapmam dediğin bissürü şeyi yapmaktır.

salonun ortasında deli gibi dans etmek

oturma odasında bisikletiyle seni kovalayan bebeden kaçmak

O değil ben hasta olsam demek

artık yürümeyi öğrense, konuşsa dediği bebeğinin artık büyümemesini istemektir

9 ay karnında zor taşıyıp çıkarmak istediği bebeğini tekrar içine sokmak istemektir esas.

neyse biraz da gülelim. Geçen hafta oyun hamurları ile oynarken bir anda "bir fikrim var" diye parlayan beyefendi, bu arada fikri hamurları hamur makinasından geçirmekmiş, Cuma akşamı havaalanında uçağı bekliyoruz, orada gazete, incik, bocuk satan dükkanda askıdaki hediyelikler bakıyor. Eline 1 nazar bocuğu alıp, adama dönüp ne sorsa beğenirsiniz? "Bu ne kadar?" Adam gülmeye başladı. hemen koştum, ne olduğunu anlamaya çalışıyorum. adam anlattı ve gülmeye devam etti. Bıraktım kendi haline, sonra bileziklere bakıp, hatta koluna 1 tane takarak "bu kaç para?" diye sormasın mı? Uzay'dan sonra adam kahkahalarla dükkanı kapatıp gitti zaten. Uzay'da alışverişin inceliklerini şimdiden öğrenmeye başladı anlaşılan.

Uzay'la yolculuk keyifli ama bir o kadar da zor. Bu ara sürekli "anne bu ne? burada ne yazıyor?" sorularıyla karşı karşıyayız. Cevaptan tatmin olmazsa arkası mutlaka geliyor. Daha önce sorduğu 1 şeye yada yazıya farklı 1 şey söylersen mutlaka uyarıyor. Dünyadan bir haber olduğu kucaktan inmediği günlere zor diyordum galiba acaba beni daha neler bekliyor?????