Biz bu çizmeleri daha önce gördük diyebilirsiniz ama UZAY'ın annesi olarak anlatacağım olay da kısmen bunlarla ilgili. şaşkınlıktan o anı görüntüleyemediğim için idare edin lütfen.Bugün akşamüstü hava biraz güneş açınca fırsat bu fırsat diyerek parka gittik .Yayuu yağmış, çamur vardır diyerek çizmelerimizi giydik. Nitekim çamura bulanıp döndük eve. Uzay'ı eve sokup çizmelerini çıkardım çamurunu yıkamak içinde eline anahtarları verip kapıyı kurcarken 1 yandan konuşarak onunla bahçedeki çeşmeye gittim."annecim bekle geliyorum, aferin oğluma" filan diyorum. eve girdim Uzay yok. saklandı diye oraya buraya bakıyorum. YAYUU YAYUU diye sesi geliyor ama kendi yok. Mutfağa gittiğimde ne göreyim. (mutfağın bahçeye bakan camından görüyorum) Uzay benim arkamdan çıkıp çeşmenin oraya gelmiş, benim çamurlu çizmelerini yıkadığım, çamurlu su birikintisine, çoraplı ayaklarıyla girip YAYUU YAYUU diye tepinip duruyor. E be eşşek sıpası ne çabuk geçtin arkamdan da gittin oraya. Büyüsün, yürüsün ,konuşsun diyordum. Al sana Dolunay daha şimdiden takip edemiyorsun çocuu daha büyüyünce ne yapacaksın bakalım:)
1 yorum:
İşte büyüdu UZAY.Ugraş şimi onu zaptedeceğim diye.Aferin oglum dayına gülen annen nasıl başedilemiyormuş görsün. Bana anne bir çocuk nasıl takip edilemez diyordu.İşte dayısının kopyası bir uzay!
Yorum Gönder