15 MAYIS 2009

Sevgili Uzay bugün çok karışık duygular içindeyim. Yarın doğum günün, tam 1 sene geçti hakkında hiç 1şey bilmediğim, her şeyi bana yeniden öğreten, sen hayatımıza gireli ve bugün tam 1 sene geçti 12 sene boyunca hayatımı birlikte sürdürdüğüm, büyük oğlum abin Scooby aramızdan ayrılalı. Geçen sene bu gece hayatımın en uzun, en yalnız gecesiydi. Şimdiyse……. Beni tanıyanlar bilirler abinin benim için önemini ama 1 yıldır beni öyle meşgul ediyorsun ki çoğu zaman abinin yokluğu bu kadar sarsmıyor beni. Yorgunluğum, uykusuzluğum hepsi okuldan döndüğümde, beni gördüğün anda ki yüzünün ifadesi , o gülümsemen ile kaybolup gidiyor, sanki hiç olmamış gibi… Mutlu oluyorum, dünya yıkılsa umurumda olmuyor seni kucağıma aldığım anda. Ama bugün…… abini çok özledim be Uzay. Dile kolay 12 sene geçirdik onunla beraber, seninle daha 12 ay ama sensiz 1 hayatı düşünemiyorum bile. Tam zamanında geldin bebeğim yoksa ben nasıl başa çıkardım böyle bir acıyla. Keşke tanısaydın sende abini. Bazen öyle benzetiyorum ki bazı huylarını, doğrusu benzemeni istiyorum ona. Hiç üzmezdi beni, eminim çok da severdi. Şimdi seninle bisikletinle yaptığımız yürüyüşleri yapardık onunla, ne babanın yokluğunda ne de seni beklerken hiç yalnız bırakmadı beni, hep yanımdaydı. Neyse eminim o da benim bu kadar üzülmemi istemezdi, hem yarın senin doğum günün. Eminim o da başka sevdikleriyle, bambaşka 1 dünyada bizi düşünüyordur, özlemiştir. Ah be Uzay’ım keşke sen de tanıyabilseydin Scooby’i.