İşte büyük dedem, önderimiz, bize bugünleri sağlayan büyük önder Atatürk. Çok teşekkür ederim büyük dedecim, bize böyle 1 bayram verdiğin için.
Sabah evde 1 telaş "bu Uzay'ın ilk 23 Nisanı hadi 1 şeyler yapalım". Anıtkabir'e gitmeyi çok istedik ama hem annem hasta, hem çok kalabalık Atatürk dedemle yalnız kalamayacağım, başka sefere erteledik Ama 25 Nisan'da Devlet Tiyatrolarının düzenlediği, Tunalı daki şenliklere katılmayı çok istiyoruz. Anıtkabir'e gidemeyince Elif ablamın okulundaki gösterilere gidelim dedik. Aman yarabbim ne çok çocuk var?
Merak içinde sırasıyla sahneye gelen çocukları seyrettim.Annemin gözleri doldu,herhalde benim de onlar gibi büyüyüp, törenlerde sahne aldığımı hayal ediyordu. (Canım Uzay'ım tabii ki bunları düşündüm, seni de oralarda görme düşüncesi beni çok heycanlandırdı ve duygulandırdı, benim minik bebeğim büyüyecekte, 23 Nisanlarda gösteri yapacakta.... babanın dediği gibi ağlamaktan seni nasıl seyrederiz bilmem. ANNEN)
Hemen 1 Türk bayrağı aldım elime. Marşlara kendimce bende katıldım. Çok güzeldi ama çok da uykum geldi (Eee tabi gece uyumak bilmezsem)
Annem ben uyudum mu etrafta "sessiz olun" diye terör estire dursun, marşlar, şarkılar eşliğinde 1 güzel uyudum ki annemin kucağında.
Gözümü açtığımda sanki rüya alemindeydim.Etrafımda garip kıyafetli insanlar vardı.
Hele 1 tanesinin yüzü bile garipti. Çocuklar genelde korkarmış ama ben hiç korkmadım.
Belki de bana balondan yatığı komik şeyler yüzündendir, çok da hoşuma gitti aslında.
Sahne tozunu çook küçükken yutmuştum, dekoruda görünce babamla hemen sahneye fırladım
.JPG)
Daha gerçekçi olması için, Prensesin kucağında da 1 poz verdim. Ay ben bu 23 Nisanı çok sevdim. Keşke hergün 23 Nisan olsa:)
İşte büyük dedem, önderimiz, bize bugünleri sağlayan büyük önder Atatürk. Çok teşekkür ederim büyük dedecim, bize böyle 1 bayram verdiğin için.
Sabah evde 1 telaş "bu Uzay'ın ilk 23 Nisanı hadi 1 şeyler yapalım". Anıtkabir'e gitmeyi çok istedik ama hem annem hasta, hem çok kalabalık Atatürk dedemle yalnız kalamayacağım, başka sefere erteledik Ama 25 Nisan'da Devlet Tiyatrolarının düzenlediği, Tunalı daki şenliklere katılmayı çok istiyoruz. Anıtkabir'e gidemeyince Elif ablamın okulundaki gösterilere gidelim dedik. Aman yarabbim ne çok çocuk var?
Merak içinde sırasıyla sahneye gelen çocukları seyrettim.Annemin gözleri doldu,herhalde benim de onlar gibi büyüyüp, törenlerde sahne aldığımı hayal ediyordu. (Canım Uzay'ım tabii ki bunları düşündüm, seni de oralarda görme düşüncesi beni çok heycanlandırdı ve duygulandırdı, benim minik bebeğim büyüyecekte, 23 Nisanlarda gösteri yapacakta.... babanın dediği gibi ağlamaktan seni nasıl seyrederiz bilmem. ANNEN)
Hemen 1 Türk bayrağı aldım elime. Marşlara kendimce bende katıldım. Çok güzeldi ama çok da uykum geldi (Eee tabi gece uyumak bilmezsem)
Annem ben uyudum mu etrafta "sessiz olun" diye terör estire dursun, marşlar, şarkılar eşliğinde 1 güzel uyudum ki annemin kucağında.
Gözümü açtığımda sanki rüya alemindeydim.Etrafımda garip kıyafetli insanlar vardı.
Hele 1 tanesinin yüzü bile garipti. Çocuklar genelde korkarmış ama ben hiç korkmadım.
Belki de bana balondan yatığı komik şeyler yüzündendir, çok da hoşuma gitti aslında.
Sahne tozunu çook küçükken yutmuştum, dekoruda görünce babamla hemen sahneye fırladım.JPG)
Daha gerçekçi olması için, Prensesin kucağında da 1 poz verdim. Ay ben bu 23 Nisanı çok sevdim. Keşke hergün 23 Nisan olsa:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder